Sommige mensen dragen een plek niet alleen in hun hart, maar geven er ook iets van zichzelf aan terug. Voor vrijwilligers Afien en Henk is Koningsakker zo’n plek geworden. Een plek van rust, herinnering, verwondering en betekenis. Waar zij met aandacht klaarstaan voor anderen, maar waar zij zelf ook telkens opnieuw geraakt worden door alles wat deze bijzondere plek brengt.
Henk de Goeij (74) woont in Rhenen en is vader van twee dochters, een zoon en opa van negen kleinkinderen. Hij omschrijft zichzelf als rustig, behulpzaam en sociaal. Wanneer hij niet op Koningsakker is, geniet hij van het campingleven, wandelen, fietsen, bridge en klaverjassen .
Afien Faas (68) woont in Ede, heeft drie dochters en vijf kleinkinderen en typeert zichzelf als zorgzaam, dienend, creatief en attent. Ze wandelt graag, houdt van tuinieren, reizen en lezen en is inmiddels aangesloten bij een leesclub. Daarnaast zet zij zich met veel liefde in als kookvrijwilliger bij een hospice voor mensen die nog één keer willen genieten van hun lievelingsgerecht. Ook kookt zij bij een kerk in Ede voor ouderen boven de tachtig die het zelf lastig vinden om dagelijks te koken.
De verbondenheid va Afien en Henk met Koningsakker ontstond vanuit een persoonlijke zoektocht. Afien vertelt hoe zij ooit een uitvaart op een natuurbegraafplaats meemaakte. De rust, de natuur en de vanzelfsprekendheid van eeuwige rust maakten diepe indruk. Toen zij later over Koningsakker en de zusters hoorde, besloten zij en haar man eerst een paar dagen in het gastenverblijf van de zusters te verblijven.
“Die serene rust, de stilte, maar ook het leven van de zusters… dat raakte ons enorm,” vertelt Afien. “Het voelde bijzonder dat zoiets nog bestaat in deze tijd.”
Niet veel later reserveerden zij en haar man samen een plek op het lenteveld. Een plek die hopelijk nog lang niet nodig zal zijn, maar die wel rust geeft.
Voor Henk kreeg Koningsakker een diepere betekenis toen zijn vrouw Marijke in juni 2023 overleed en begraven werd op het zomerveld. Samen hadden zij haar plek uitgezocht, terwijl zij wist dat ze ziek was. Eerst kwamen ze langs de poel, maar Marijke was bang voor kikkers en wist meteen: “Hier wil ik niet liggen.” Uiteindelijk vonden ze samen een plek hoog op het zomerveld, met een prachtig glooiend uitzicht.
“Dat blijft een hele dierbare herinnering, dat we samen nog die plek hebben uitgezocht,” vertelt Henk.
Na het overlijden van zijn vrouw kwam Henk in contact met een vrijwilliger in het ontvangsthuis. Het gevoel iets terug te willen doen op de plek waar Marijke haar laatste rustplaats heeft gevonden, groeide langzaam uit tot vrijwilligerswerk. Wat begon met een meeloopmoment, leidde uiteindelijk tot zijn vaste inzet binnen de catering, het ontvangst en activiteiten zoals de Huiskamer van Koningsakker.
Afien vervult dezelfde rol en voelt daar veel dankbaarheid bij.
Wat hen beiden raakt, is hoe mensen zich hier gezien en gedragen voelen. De verwondering van bezoekers die voor het eerst over Koningsakker wandelen. De stilte. De natuur. Een ontmoeting met een zuster die direct iets van eerbied oproept.
Voor Henk blijft het zomerveld de meest bijzondere plek. Niet alleen door Marijke, maar ook door alles wat hij daar ervaart. Hij vertelt hoe hij vogelgeluiden laat herkennen via de Merlin-app. “De laatste keer hoorde de app negen verschillende vogels om mij heen. Zo mooi.”
Elk seizoen maakt hij een foto van de rustplaats van zijn vrouw. Een verstild beeld van hoe de natuur meebeweegt met de tijd.
Ook de Allerzielenherdenking betekent veel voor hem. Vooral de laatste keer, waarbij nabestaanden een boodschap voor hun dierbare op waxpapier mochten schrijven, dat vervolgens als een klein kaarsje werd ontstoken.
“Alsof de boodschap symbolisch mee omhoog ging in de vlam naar de hemel. Dat voelde heel warm.”
Voor Afien heeft iedere plek op Koningsakker een eigen schoonheid. “De velden die naar de seizoenen zijn genoemd, de beplanting, de kringloop van het leven… ik blijf me verwonderen over deze plek.”
Ook over het team van Koningsakker spreken zij met veel warmte. Ze voelen zich gezien, gewaardeerd en onderdeel van een groter geheel.
“Het voelt als een warm bad,” vertellen ze. “Een verjaardagskaart met persoonlijke woorden van het team, speciale vrijwilligersmomenten, maar ook de zorg en nazorg vanuit Cathy, de vrijwilligerscoördinator op Koningsakker, wanneer een afscheid extra aangrijpend is. Er is altijd ruimte om te delen hoe iets voor je was.”
Dat wij nu in het zonnetje worden gezet in deze nieuwsbrief, vinden we bijzonder.
“We voelen ons gezien. Je meldt je hier niet voor niets aan. Het is mooi dat je hier je talenten mag inzetten.”
Op zondag 8 november herdachten nabestaanden hun dierbaren tijdens een bijzondere Allerzielen op Koningsakker. Met zo'n 1500 lichtjes, persoonlijke boodschappen en prachtige pianomuziek kijken we terug op een waardevolle middag en avond.
Wat maakt dat een plek meteen vertrouwd voelt? Dat je stil wordt, zonder precies te weten waarom? Misschien is het geen toeval dat sommige plekken je raken, nog voordat je er woorden aan kunt geven.
Brenda van der Veen is cateringmedewerker op Koningsakker. Ze vertelt over haar werk, de bijzondere contacten met nabestaanden en waarom ze zich hier vanaf het begin op haar plek voelt.