Op Koningsakker vindt zij de ruimte voor natuur, aandacht en betekenisvolle ontmoetingen. Waar tropenwater en winterveld elkaar ontmoeten in haar verhaal. Maak kennis met onze nieuwe relatiebeheerder Ivanka.
Ik ben Ivanka, 51 jaar en woonachtig in Zutphen. Al 37 jaar deel ik mijn leven met mijn man Leon en samen met onze zoon Sverre (2011) en onze Noorse Boskat Nino vormen we een hecht gezin. Als we vrij zijn, zoeken we graag het water op. Duiken is daarin onze grote gezamenlijke passie geworden, tegenwoordig vooral in tropische oorden. Ook Sverre is inmiddels verknocht aan het duiken; hij behaalde al zijn brevet en maakte twee jaar geleden zijn 100ste duik op de Malediven.
Vier jaar geleden maakte ik de overstap van de horeca naar de uitvaartbranche, waar ik als uitvaartleider aan de slag ging. In een andere fase van mijn leven groeide de behoefte om meer buiten te zijn, met meer rust en regelmaat. Zo kwam Koningsakker op mijn pad. De vacature voor relatiebeheerder raakte precies aan wat ik zocht, en inmiddels ben ik met veel plezier onderdeel van dit team, op deze plek midden in de natuur.
Mijn favoriete plek op Koningsakker is het winterveld. Zodra je tussen de haagjes door het veld oploopt, word ik – net als veel bezoekers – telkens opnieuw verrast door de schoonheid en de verstilling die daar hangt. “Winter” klinkt misschien koud of saai, maar juist hier ervaar ik hoe zacht en rijk het winterveld kan zijn.
Stilte die mag bestaan
Hoewel ik zelf niet gelovig ben, ervaar ik de nabijheid van de abdij als een bijzondere toevoeging aan mijn werk op Koningsakker. Het contact met de zusters, de rust en de vanzelfsprekende regelmaat zetten aan tot reflectie. Het nodigt uit om te vertragen, soms stil te worden en de stilte niet te vullen, maar te laten bestaan.
Wat mijn werk hier zo bijzonder maakt, is dat je soms heel dichtbij mensen mag komen in een van de meest kwetsbare periodes van hun leven. Het gebeurt dat je samen al een plek uitzoekt terwijl iemand ziek is en vervolgens het onvermijdelijke telefoontje komt dat die persoon is overleden. Dan vinden nabestaanden het soms heel fijn om een bekend gezicht terug te zien bij aankomst met de overledene, voor het afscheid op Koningsakker.
Het zijn juist die momenten die mij telkens weer laten voelen hoe bijzonder deze plek is. Tussen afscheid en herinnering, tussen stilte en verbondenheid ontstaat hier iets dat moeilijk in woorden te vangen is, maar wel voelbaar blijft. Dat ik daar als mens en als collega een kleine schakel in mag zijn, maakt dat ik me hier op mijn plek voel – elke dag opnieuw.
Op zondag 8 november herdachten nabestaanden hun dierbaren tijdens een bijzondere Allerzielen op Koningsakker. Met zo'n 1500 lichtjes, persoonlijke boodschappen en prachtige pianomuziek kijken we terug op een waardevolle middag en avond.
Wat maakt dat een plek meteen vertrouwd voelt? Dat je stil wordt, zonder precies te weten waarom? Misschien is het geen toeval dat sommige plekken je raken, nog voordat je er woorden aan kunt geven.
Brenda van der Veen is cateringmedewerker op Koningsakker. Ze vertelt over haar werk, de bijzondere contacten met nabestaanden en waarom ze zich hier vanaf het begin op haar plek voelt.