Door het kathedraalglas valt het licht de kapel binnen, getemperd, gedragen.
Buiten ontwaakt het zomerveld in stilte, de zon raakt het bloemrijkgras en de bomen aan.
Alles ademt rust en vertrouwen dat het leven omhult.
De stilte groeit.
De adem van het veld vertraagt.
Tijd vervaagt; alleen het nu blijft zichtbaar helder als goud op het glas.
Licht en schaduw wisselen elkaar af, een spel zo oud als de aarde.
Zoals het veld zich opent voor de zon, zo opent het leven zich telkens opnieuw voor wat groter is dan woorden.
Voor dat wat draagt, beweegt, verbindt aanwezig in elk seizoen.
De aarde houdt vast.
Het licht nodigt uit.
Op zondag 8 november herdachten nabestaanden hun dierbaren tijdens een bijzondere Allerzielen op Koningsakker. Met zo'n 1500 lichtjes, persoonlijke boodschappen en prachtige pianomuziek kijken we terug op een waardevolle middag en avond.
Wat maakt dat een plek meteen vertrouwd voelt? Dat je stil wordt, zonder precies te weten waarom? Misschien is het geen toeval dat sommige plekken je raken, nog voordat je er woorden aan kunt geven.
Brenda van der Veen is cateringmedewerker op Koningsakker. Ze vertelt over haar werk, de bijzondere contacten met nabestaanden en waarom ze zich hier vanaf het begin op haar plek voelt.