‘Ik ben de verbinding tussen de akker en de abdij.’ Met die woorden beschrijft zuster Julian haar bijzondere rol bij natuurbegraafplaats Koningsakker. Als voormalig abdis van abdij Koningsoord was ze nauw betrokken bij het ontstaan van deze plek. Wat begon met een zoektocht naar een duurzame toekomst voor de abdij, groeide uit tot een bijzondere band tussen de zusters en Koningsakker.
Toen ik in 2015 overste werd, waren we als zusters op zoek naar mogelijkheden om de toekomst van onze abdij veilig te stellen. We wilden een duurzame inkomstenbron vinden, maar tegelijkertijd het stiltegebied rondom ons klooster behouden. Zo ontstond het idee voor een natuurbegraafplaats.
Dat was niet iets waar we meteen alles van wisten. Een natuurbegraafplaats bij een klooster, hoe zou dat samengaan? We hebben er goed over nagedacht en gaandeweg ontdekten we hoeveel raakvlakken er waren. De zorg voor de natuur, de aandacht voor het leven en de ruimte voor stilte passen bij onze manier van leven.
Langzaam kreeg het idee vorm. Het landschap met de vier velden – Lente, Zomer, Herfst en Winter – vertelt iets over de verschillende fasen van het leven. Ook de besloten binnentuin van onze abdij, de hortus conclusus, vormde een inspiratiebron voor de inrichting van Koningsakker. Zo is er een verbinding ontstaan die je niet alleen in het landschap terugziet, maar ook in de gedachte achter deze plek.
De dagelijkse zorg voor Koningsakker ligt bij de medewerkers. Toch voelen we ons als zusters nauw betrokken. Soms helpen we bij het ontvangen van bezoekers of bij een uitvaart. En in de stilte van het klooster bidden we dagelijks voor overledenen.
Ik vind het bijzonder dat mensen op Koningsakker hun eigen weg mogen vinden. De een voelt zich verbonden met het geloof, de ander vooral met de natuur of met de herinnering aan een dierbare. Daar is ruimte voor. Je hoeft niet hetzelfde te denken of te geloven om hier iets te kunnen ervaren.
Voor mij horen de abdij en Koningsakker bij elkaar, zonder dat ze hetzelfde hoeven te zijn. Beide hebben hun eigen plek en betekenis. In de abdij staan stilte en gebed centraal. Op Koningsakker vinden mensen ruimte om afscheid te nemen en hun dierbaren te blijven gedenken.
Voor mij zijn de abdij en Koningsakker op een bijzondere manier met elkaar verbonden. Het zijn twee verschillende plekken, maar ze delen iets wezenlijks: de aandacht voor de natuur, de stilte en het leven. Als zusters mogen we daar op onze eigen manier aan bijdragen. Dat vind ik waardevol.
Je weet vooraf niet altijd waar een idee je zal brengen. Wat begon met de vraag hoe we onze abdij voor de toekomst konden behouden, heeft ons ook iets nieuws gebracht: een plek waar mensen samenkomen, herinneringen delen en ieder op hun eigen manier ruimte vinden.
Hier, waar abdij en natuur elkaar vinden, hoeft niet iedereen hetzelfde te geloven of te voelen. Je mag er komen zoals je bent. En misschien is dat wel wat ons het meest met elkaar verbindt.