Vandaag begraven zij iemand die hen dierbaar is, hier in de natuur van Koningsakker. Een plek waar de doden tot rust komen en de levenden op adem. Waar stilte niet leeg is, maar vol leven.
Samen lopen ze over de paden, omringd door de velden en de rust van het landschap. De wind strijkt langs de heide en begeleidt hen naar het herfstveld, waar zij haar een laatste rustplaats geven. Een plek die ze zelf nog heeft uitgekozen.
Een buizerd cirkelt boven hen, libellen scheren langs de poel en een vlinder strijkt neer bij het rouwboeket. De bloeiende heide omringt hen. Kleine tekenen die herinneren aan de verbondenheid van leven en sterven.
Wanneer het moment van loslaten daar is, doen ze dat hier met eigen handen. Met touwen laten ze haar stap voor stap dalen, terug naar de aarde. Ze voelen het gewicht en sturen de beweging. Het zachte glijden van de touwen door hun vingers is als een laatste gesprek zonder woorden. Iedere hand draagt mee en laat tegelijk los.
In dat gezamenlijke gebaar schuilt troost. Geen haast, maar tijd om te voelen wat er gebeurt. Een laatste reis, waarbij ze haar zelf begeleiden, totdat de aarde haar zachtjes overneemt.
Zo laten ze los. Terwijl de mand de aarde raakt, komen verdriet en liefde samen. Ze wordt opgenomen in het herfstveld, in de kringloop van tijd en natuur.
En zij die achterblijven, zeggen zacht:
Wij hebben je gedragen,
wij hebben je losgelaten,
en de aarde heeft je nu in haar armen gesloten.